για τους αγρότες…

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις των αγροτών η Επιτροπή μας δημοσιοποιεί κάποιες επισημάνσεις.

Στην ιδιοκτησία της αγροτικής γης στη χώρα μας συνεχίζει να κυριαρχεί ο μικρός αγροτικός κλήρος.  Τα μέτρα αγροτικής πολιτικής που επιβάλλονται επιδιώκουν την αλόγιστη  φορολόγηση των αγροτικών ακινήτων και ειδικά των αγροτεμαχίων. Επί δεκαετίες οι κυβερνώντες διακήρυτταν το ιερό και απαράβατο της αγροτικής γης. Απαιτούν σήμερα να ξεπεραστεί το εμπόδιο της μικρής ιδιοκτησίας. Πολλοί μικροί αγρότες είναι ήδη σήμερα χρεωκοπημένοι από τις συνεχιζόμενες αυξήσεις των εξόδων παραγωγής, τις χαμηλές τιμές πώλησης των προϊόντων τους στους μεσάζοντες χονδρέμπορους, την τραπεζική υπερχρέωση, τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς στις καλλιέργειες που επέβαλε η Κ.Α.Π.  Το μόνο που έμενε ήταν η επιβολή φορολόγησης στα αγροτεμάχια!

Στόχος αυτού του μέτρου είναι η εγκατάλειψη των καλλιεργειών. Επιδίωξη είναι η συγκέντρωση της γης στα χέρια λίγων μεγάλων ιδιοκτητών που θα δραστηριοποιούνται στον πρωτογενή τομέα εν είδει γαιοκτημόνων. Η συγκέντρωση της γης σε λίγους ιδιοκτήτες, ζήτημα που «λύθηκε» σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το 18ο αιώνα, δεν στάθηκε δυνατό να επικρατήσει στην Ελλάδα. Αυτή η λεγόμενη «ελληνική ιδιαιτερότητα» σημαίνει ότι ο αγροτικός κλήρος παραμένει μικρός. Στο σημείο που φτάσαμε δύο δρόμοι διαφαίνονται για την επίλυση του αγροτικού προβλήματος.

Ο πρώτος δρόμος αφορά την εκμετάλλευση της γεωργίας σε όφελος των μεγάλων ομίλων και στη συγκέντρωση της γης σε λίγους ιδιοκτήτες. Ταυτόχρονα, αυτό σημαίνει τη βίαιη εγκατάλειψη της γης και του τόπου και τη μετακίνηση των αγροτών στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου ήδη οι συνθήκες ζωής έχουν χειροτερέψει απότομα. Σε επίπεδο τακτικής μέτρων η επιλογή αυτή συνδέεται με την κατοχή του νερού από μεγάλες εταιρίες, την αντιμετώπιση του σπόρου ως κοινού αγαθού – εμπορεύματος των μεγάλων ιδιωτικών εταιριών, την επέκταση της χρήσης μεταλλαγμένων (βλ. Mosanto), την απαγόρευση σποράς σε κήπους κλπ.

Ο δεύτερος δρόμος είναι αυτός του αγροτικού παραγωγικού συνεταιρισμού ο οποίος θα λειτουργεί με βάση το επιστημονικό σχεδιασμό με κριτήριο την κάλυψη των διατροφικών αναγκών της χώρας. Ας πάρουμε το παράδειγμα της ζάχαρης: η Ελλάδα παρήγαγε 330.000 τόνους που κάλυπταν την εγχώρια κατανάλωση. Τώρα παράγουμε κάτω από το ένα τρίτο των αναγκών μας και το υπόλοιπο το εισάγουμε. Η επιλογή που παραπάνω επισημάναμε είναι απείρως καλύτερη για τη συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών της χώρας που θα παραμείνουν στη γη τους σε ένα αναβαθμισμένο κοινωνικά και οικονομικά περιβάλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s